Mobiel werken

 

Vorig jaar schreef ik in Werkplek uitgebreid over werken van huis uit en onderweg. Als ondernemer maak ik een hele ontwikkeling door. Ook hierin maak ik voortgang.
Mobiel werken betekent dat ik met mijn karretje vol met snoertjes, leesbril, mini-muis voor de laptop, laptop zelf, toch nog een aantekenboekje met vertrouwde vulpen en reserve inktpatroon, lunchpakket ‘à la terug naar de natuur’, een TomTom genaamd ‘MiepMiep’ (als je op vrouwen valt moet je consequent zijn, vind ik toch), een iPhone van Amnesty en een eigen mobieltje met 2 SIM-kaarten door België en Nederland trek. De techniek staat voor niets en ik maak er optimaal gebruik van.

Mobiele werkplek: buiten werken!
Mobiele werkplek: buiten werken!
Mobiele werkplek: buiten werken!
Mobiele werkplek: buiten werken!

Thuis heb ik lang geworsteld met een luxe-probleem. Waar is mijn eigen werkplek? Een hoek tussen kasten in onze gigantische huiskamer, heeft een tijd goed gewerkt. Bleek te klein voor alle ordners, postvakken, materialen en wat ik zoal om me heen verzamel aan werk-spullen. Ander punt was dat ik er mijn (werk)draai niet vond: krap, opgesloten gevoel, niet naar buiten kunnen kijken, donker, …
Oplossing na advies van Feng Shui consulente Hannie Verheijden is heel simpel: mobiel werken in huis. Al naar gelang temperatuur, moment van de dag, type werk, goesting (prachtig Vlaams woord dat geen goede vertaling in het Nederlands heeft, maar zoiets betekent als ‘plezier/zin hebben in’) en hoeveelheid licht, trek ik nu ook met mijn karretje naar verschillende plekken in en om het huis. Mobiel werken in en om het huis. Flexibel werken aan diverse projecten voor zowel LIET als voor Amnesty. Hoe flexibel kan een mens werken? Volgens mij ben ik een mobiele flexwerker?

Generalist?

Hoezo ‘generalist’? Een paar jaar geleden ervaarde ik dit als negatieve kritiek. Dat was bij jobcoaching, omdat ik me wegens boven het hoofd hangende urenvermindering moest oriënteren op ‘wat nou verder?’. Dat was 3 jaar geleden. Nu hangt het weer als het zwaard van Damocles boven mijn Amnesty-hoofd, zoals voor alle personeel. Maar even los daarvan, ‘generalist’ dus. Dat betekende geen specialist in iets; niet heel erg goed zijn in iets of niet heel van weten over iets. Zoiets.

En nu? Ik heb het gegeven van een generalist zijn omarmd, want het is een typering die perfect bij me past. Ik ben maatschappelijk betrokken, tegenwoordig paardenmenner, houd van muziek (vele genres), natuur & milieu, duurzame wereld, tuinieren, kunst, lezen (mijn verzameling kinderboeken is enorm) en zo nog veel meer. Kortom, ik bemoei me liefst met alles wat op mijn pad komt. Als het maar klopt met mijn gevoel. En dus … Ik ben bezig met workshops wat betreft paardenwerk, organiseer een evenement boordevol verhalen en heb deze week een project aangenomen met klassieke muziek. Breed georiënteerd. Generalist. En leuk!

Het is voor mij de afgelopen tijd wel duidelijk geworden dat ik me niet met alles wil en kan ‘bemoeien’. Dat heeft met dat gevoel te maken. Een zeer leerzame periode, die me terug wierp op een stuk zelfreflectie over wat ik nou wel of niet als LIET – producer voor mensen met een passie – als opdracht aan moet nemen! Het heeft geleid tot een aangepaste tekst bij LIET.

Werkplek

Mijn droom is het om meer en meer van huis uit te werken. Schrijven, bellen, plannen, mailen, administratie; tuurlijk dat kan tegenwoordig van huis uit. Scheelt kilometers rijden, en dus minder uitstoot, tijd, geld en ik kan mijn eigen tijd indelen. Vanuit eigen bevlogenheid, motivatie, verantwoordelijkheid, natuurlijk ritme en tempo werken. Voordeel is dat ik dan ook buiten kan werken, vanuit de tuin of het naastgelegen bos, bellen terwijl ik aan het wieden ben en, niet onbelangrijk, dat ik tussendoor de benen kan strekken of tot rust kan komen. Met kantoorwerk heel belangrijk en het is meer mijn manier ipv de fitness-ruimte van een werkgever, of de in de kantine geplaatste pingpong-tafels.

Toch ben ik veel onderweg. Ik heb nog nooit zo veel kilometers gereden om mensen te ontmoeten, locaties te bekijken, ervaringen op te doen en de uitvoering van projecten te doen. En ik combineer afspraken met elkaar om afstanden te beperken. Ben ik stiekem weg toch weer veel van huis, van mijn gewenste droom-werkplek.

Langzaam verandert mijn Kangoo in een klein huis, een kleine werkplek. Handsfree geklemd aan de zonneklep, krat met flesjes water, rijstwafels en dadels, aantal jassen en vesten bij de hand, voor elk weertype bedacht, EHBO-kistje, krat met paardrijd-spullen, mijn karretje met laptop en toebehoren en zo meer van die praktische zaken.
De achterklep omhoog en ik heb een overdekte zitplek om even iets anders te doen. En dan ineens gun ik me onderweg de ruimte en tijd om van de snelweg af te gaan en en rustig plekje op te zoeken. MiepMiep (na de uitvinding van het wiel, de beste uitvinding voor mij) geeft mij het gevoel van vrijheid om zonder enig oriënteringsgevoel, toch de meest rechtstreekse routes te verlaten. Wat zijn België en Nederland dan meteen onbeschrijfelijk mooi en verrassend! Pauze, aantekeningen maken van de net ervaren ontmoeting, uitwerken van ideeën die al rijdend ontstaan of gewoon even mijn ogen sluiten. Hoeveel droom-werkplekken heb ik eigenlijk?

 

LIET’s (Nieuws)brief 8 al achterhaald?

Van de week verstuurde ik LIET’s, editie 8, en in de dagen erna gebeurt er weer zo veel (of veroorzaak ik samen met anderen weer zo veel?) dat het nu al weer achterhaald is … Nou ja, er staan geen onwaarheden in, en de aangekondigde zaken zijn nog van toepassing. Gelukkig dat wel! Maar er komen weer activiteiten bij!

Ga ik hier toch gewoon verder? Misschien alvast je agenda erbij  pakken?
Zaterdag 7 september
Extra editie van de (try out) ‘Zingend door het leven’ van Sandra Reemer & Vincent Boot. Zelfde plaats, zelfde tijd, alleen een dag eerder.

Zondag 20 oktober
‘Verhalendag’ in voorbereiding. Verhalen voor jong en oud, en om samen naar te luisteren.
Denneboomsche HoeveOp Denneboomsche hoeve in Schijndel begint de samenwerking zich te vertalen in activiteiten in het programma daar. De locatie leent zich er binnen en buiten perfect voor om verhalen te horen. Het landgoed De Denneboom is sprookjesachtig mooi, spreekt tot de verbeelding en Pauline wil het graag delen met anderen. Heel bijzonder.

LIET’s
Oh ja, mocht je LIET’s in het vervolg in je mailbox willen ontvangen, laat het me gerust weten (gewoon via Contact). Ik verstuur alleen als ik iets te vertellen heb …

Organiseren van ‘rijkdom’

Vanaf vorig jaar zomer ben ik aan het werk om mijn eigen bedrijf LIET vorm te geven. Soms zoekend naar wie zijn die ‘mensen met een passie’, hoe ga ik het organiseren naast een betaalde functie bij Amnesty en wanneer zeg ik ‘ja’ tegen een opdracht?

Nu een jaar later begint het duidelijk te worden! Ik kan ‘ja’ zeggen als ik een ‘klik’ heb met iemand, als ‘het goed voelt’ en als ik geraakt word door een idee. Klinkt simpel. En dan begint het. Bellen, mailen, afstemmen, eerlijk blijven naar mezelf en de opdrachtgever. Aan de slag gaan en uitproberen of een idee concreet wordt. Projecten die in samenwerking met elkaar vorm gaan krijgen. Anderen er dan weer bij betrekken. En voordat ik het in de gaten heb, is er het ene project na het andere! Geweldig om mee te maken! Na mijn 50ste begrijp ik waarom ik rondloop op deze prachtige wereldbol! Ik heb energie alsof ik nog aan het begin van mijn werkend bestaan sta. En soms voelt het of ik ook nog mag spelen alsof ik aan het begin van mijn kindertijd sta. Ontdekken. Nieuwsgierig zijn naar anderen. Iemand aan telefoon die enthousiast vertelt over zijn/haar werk. Prachtige ontmoetingen (vanavond nog aan telefoon). Geraakt worden door een idee.

Ik voelde me zo enorm rijk en tevreden (zo’n soort van moeder-kloekerig gevoel) toen ik via een bekend sociaal medium uitgenodigd werd voor een workshop, georganiseerd door 2 mensen, die elkaar ontmoet hebben bij een door mij georganiseerd evenement! Achterover leunen en even genieten.
Toch moet ik voor het organiseren van deze ‘rijkdom’, ook nog tarieven gaan rekenen. Ik wil er gewoon van kunnen leven, van al die ‘rijkdommen’ en weer nieuwe projecten realiseren. Dat is genoeg. Meer dan genoeg.

LIET presenteert zich op paardenevenement

Presentatie LIET voor het eerst tijdens de IHF Competentie Me(e)ting op 20 & 21 april!
Natuur BE Paard_logo bruin2 BE Stonehenge2 BEBeeld BEEen strodorp van 25 deelnemers, die zich in hun stand én in een demo, lezing of workshop presenteerden aan belangstellenden in het publiek. Of aan elkaar. Biologisch voer voor paarden, systemische opstelling met paarden, demo hoefschoenen, bodemloze zadels, demo bitloos springen, kinderen die een demo geven, clickertraining en lezingen over tal van onderwerpen. Zo trots op het resultaat van deze ontmoetingen tijdens dit paardenevenement. En trots op mijn eigen presentatie van LIET met een banner en kaartjes! En vanaf nu noem ik me ook Producer voor mensen met een Passie en paarden met Plezier. En daarom ga ik ermee door!
BannerVOORBEELD3

Ontmoetingen met mensen, paarden en paardenmensen

Nog precies een maand en dan is het zover! De IHF Competentie Me(e)ting, een nieuw paardenevenement! Met opdrachtgevers Nele Stevens en Nicole Zoet van de IHF-ivzw, organiseer ik dit evenement. En dat ga ik ook laten zien:
Paard_logo bruin2 BE

Twee dagen lang demo’s, lezingen, presentaties, een strodorp, huifkarritten, Competentie Meting Bitloos rijden en een boekpresentatie. Het enthousiasme en de bevlogenheid van de ‘paardenmensen’, die ik via mail en telefonisch tegenkom, is inspirerend en motiverend voor ons als initiatiefnemers. Ik heb het gevoel dat we in een behoefte voorzien: paardenmensen die elkaar willen ontmoeten om van elkaars ervaringen te horen, te zien en te leren. Elkaar inspireren. Waar ben jij mee bezig? Hoe heb je dat aangepakt? Wat is jouw ervaring met …?
Kortom, de essentie van een ontmoeting. Nieuwsgierig zijn naar de ander, die ook met bevlogenheid aan het werk is met paarden, mensen en de combinatie daarin.  En het is zo ongelofelijk leuk om deze ontmoetingen te veroorzaken! Meer informatie over dit LIET-project bij Agenda Ontmoetingen.

Al werkend kom ik nieuwe mensen tegen. En ik leer de mensen waarmee ik samen werk beter kennen. Ik ontdek hun kwaliteiten en talenten, en soms ontdekken ze het bij zichzelf. Eerlijk gezegd kom ik ook mezelf tegen. Hoe pak ik het zo efficiënt mogelijk aan, zodat ik het naast mijn 32-urige werkweek kan realiseren? Waar liggen mijn grenzen in tijd, mogelijkheden en kwaliteiten. Hoe zorg ik dat ik het overzicht van dit totale project heb?
Heerlijk vind ik het! Ik krijg er energie van en dat werkt aanstekelijk naar anderen. Het gaat zo vanzelf, zo gemakkelijk. Voor mij een teken dat ik op de goede weg ben.

Einde Winterslaap

Stilteweek, Maya’s overstap naar een nieuwe dimensie, Kerst, jaarwisseling en winterslaap zijn geweest. En het was goed. En fijn. En stil. 

Ergens hoopte ik op een apocalyptische ineenstorting van het internet. Zo’n fantasie dat iedereen weer op een rustig tempo haar/zijn leven kan leven. Persoonlijke contacten wanneer je elkaar weer tegenkomt. Elkaar verhalen vertellen over avonturen op weg naar je levensdoel of over je passie, zonder verwijzing naar website, facebook- of LinkedIn pagina. Een goedemorgen aan de ontbijttafel ipv een tweet. Geld in een koekblik of sok waardoor ik dollar- (lees: euro-)tekens in mijn ogen krijg ipv cijfertjes op een soort rekenmachientje, zoals ik er van elke bank één heb. Kerstkaart in de brievenbus. Samen een avond naar de familiedia’s en -films kijken Op reis gaan naar alle bekenden in Verwegistan om bij te praten ipv skypen. Zelf een prei uit de tuin trekken ipv 13 kilometer verderop naar een biologische winkel rijden. Dit soort fantasietjes komen in zo’n winterslaap dan in mijn hoofd voorbij.

Nee hoor! Vergaderen via skype, agenda’s matchen via Google, aankondigen en uitnodigen voor evenementen, feestjes en activiteiten, betalen, files vermijden door niet te gaan of om te rijden, thuis werken via webmail … tja, ik doe het weer. Na de winterslaap, want ik vind het weer zo dynamisch, levend, boeiend en spannend! Er gebeurt weer zo veel!

Eén ding nog. Volgend jaar noem ik het herfstslaap!

Thuiswerken en een stilteweek thuis

Het werken thuis bevalt me goed: ik kan geconcentreerd werken, kachel lekker aan, tussendoor gezond eten, smoothies of eigen kruidenthee drinken, wandelen met de honden voor een snuif frisse lucht. En dan weer verder achter pc en/of laptop.  
Fijn die techniek, die dat allemaal mogelijk maakt:
– Ik weet door mijn mobieltje, bij het vallen van de eerste sneeuwvlok, dat er een file van 9 kilometer staat en dat er voor gladheid is gewaarschuwd. Sluiproute binnenwegen is dan geen mogelijkheid, want ik zou zo de sloot in glijden. En daar is niet gestrooid natuurlijk …
– Via webmail kan ik de binnengekomen post beantwoorden…
– Inloggen en ik kan berichten op de Facebook-pagina van Amnesty Brabant-Limburg plaatsen! Je moet de buitenwereld toch op de hoogte houden, nietwaar?
– Bezig met een skype-verbinding op kantoor, en ja, die heb ik thuis ook al …
– Een telefoonverbinding met speakers aan en ik ben present bij de vergadering op het secretariaat, via speciale Amnesty-mobiel…
Dus thuis gewerkt en enorm veel werk verzet. Dank je wel ‘weer en verkeer’.

Langzamerhand wordt het winterslaap-tijd, een jaarlijks terugkerend fenomeen. Nog even 10 december acties, evalueren gedane zaken en voorbereiden die nog gaan komen en Jaarplan schrijven bij Amnesty. De winterslaap begint met onze ‘stilteweek’, een week waarin we elk de stilte in onszelf opzoeken om elkaar weer te (kunnen) ontmoeten tijdens ‘deel’momenten.
Dit jaar plannen we een aantal deelmomenten waarbij jullie welkom zijn. Het wordt een prachtige STILTE-week met veel geluid! (Zie: Agenda Ontmoetingen.)
°

 

Al weken bezig met prioteiten stellen. Althans pogingen daartoe. Er komen van diverse mensen verzoeken op me af. Egostrelend en vooral hartverwarmend. Het geeft me inzicht over mezelf. Waar loop ik warm voor, waardoor gaat mijn energie stromen en maakt mijn hart een huppelsprongetje? Moet ik keuzes maken, moet ik me specialiseren in een bepaalde richting of werken voor een bepaalde groep ‘mensen met een passie’? Is het belangrijk om me op één richting te concentreren?

Een wandeling vorige week gaf me het antwoord. Bovenstaande vraagstelling maalde  door mijn hoofd en concentreerde zich na 2 uur op de vraag ‘Moet ik me dan focussen?’ Ik ga op dat moment de bocht om en zie paarden in de wei, prachtige vogels in alle soorten door elkaar in de ren en nog een wei met allemaal merries met hun veulens. Daar tussendoor lopen lama’s die de paarden op de rug lopen te krabbelen. Allemaal samenleven door elkaar.
Ik werd er helemaal blij van. ‘Het antwoord is er toch al, van Iersel? Vooral bezig zijn met ‘warm lopen’, ‘stromende energie’ en ‘huppelend hart’! Genieten van alles wat ik lief, mooi, boeiend en fijn vind, daar gaat het om. Levensgenieten. Kunst van het levensgenieten. Levenskunst.

En nou weer aan de slag met Huiskamer Ontmoetingen, kunstprojecten, paardenevenementen, zingen, natuur- en milieu, mensenrechten en alles wat nog meer op mijn pad komt waarbij mijn hart huppelt.