Adviseren in organiseren

Los van het zelf initiëren van projecten, activiteiten of evenementen, coördineren en organiseren voor anderen, krijg ik de laatste tijd regelmatig vragen om advies.
– Hoe pak ik het aan als ik iets wil organiseren?
– Wat komt erbij kijken?
– Een zaal huren is zo gebeurd, maar hoe kan ik het bekend maken?
– Hoe krijg ik deelnemers?
– Die sociale media rondom zo’n project, moet ik daar echt iets mee doen?

Ik vind deze ontmoetingen heerlijk! Luisteren, doorvragen, en de passie ervaren waar de ander mee bezig is, en dan meedenken. Al brainstormend (euh … is eigenlijk niet het goede woord, want mijn hersenen hebben er eigenlijk niet zo veel mee te maken … wel mijn gevoel en intuïtie), interviewend, samen ‘out-of-the-box-denken’, ontspruiten de ideeën bij de ‘vrager’. Het begin is er.

Dus vanaf heden, ook in LIET’s aanbod: “Adviseren in organiseren”.

Voor meer informatie of een afspraak: 0031-6-15314353 of nathalie@LIET-producer.be

Verhalen. Luisteren. Ogen dicht.

Verhalen. Luisteren. Ogen dicht,  of niet. Meegenomen worden in een verhaal en in je verbeelding sferen, geuren, gevoelens, beelden, spanning. Pfff zo heerlijk!
Ik kan me een voorstelling van Harrie Jekkers herinneren waarin hij een sprookje vertelt over een man met een schilderij. Hoe hij bovenop die berg met de mensen die voorbij komen, de schoonheid van het schilderij deelt. En het wordt doorverteld. Er komen meer mensen kijken en meegenieten. De man is zo gelukkig! Totdat …
Ik zou bijna het hele verhaal opschrijven. Wat ik wil zeggen is dat die hele zaal in dat theater, vol met volwassenen, muisstil was. Ontroerd. Dat is de kracht van een verhaal! Er ontstaat een heel vanzelfsprekende verbinding tussen verteller en luisteraar, en tussen luisteraars onderling. Muziek doet dat ook.

Interieur-Stal-webDe cyclus “Verhalen in de zomer”
is voor mij een opmaat naar veel meer verhalen luisteren, beleven. Zelf en liefst met heel veel anderen. Dat zou ik graag veroorzaken!
In de Denneboomsche Hoeve in Schijndel is de voormalige Stal zo’n sfeervolle plek om dat te organiseren! Ook buiten de hoeve zijn zulke prachtige plekken om bij mooi weer naar een verhaal met of zonder muzikale begeleiding te luisteren, of naar muziek! Die sfeer is voor mij de verbinding met deze plek en wat dat in mij oproept. Net als die man op de berg, wil ik allerlei moois delen. Want daar word ik gelukkig van.
Fotoverslag van “Verhalen in de zomer”
Sterrenverhalen onder de Avondhemel – AnneMargriet & Guido Swart 

Pauze-web

Guido-speelt-web

Ruimte?

Afgelopen week kreeg ik van twee kanten het aanbod om locaties te gebruiken voor het organiseren van gezamenlijke activiteiten of voor LIET’s Ontmoetingen! En mijn LIET’s was nog niet eens verschenen! Want daar kondigde ik mijn idee aan om als opvolger van de Huiskamer Ontmoetingen te starten met LIET’s Ontmoetingen. Blijkbaar hoeft een idee niet eens op (digitaal) papier te verschijnen, maar is het beeld in mijn hoofd (beelddenker hè?) voldoende om het concreet te maken. Nou misschien is mijn spraakwaterval in een enthousiaste bui ook wel debet aan dit resultaat!

Dat betekent dat ik helemaal in de actie ben geschoten! Allerlei oude ideeën, maar ook nieuwe, worden nu concreet! Houdt de Agenda Ontmoetingen in de gaten want vanaf nu ga ik je verrassen met paardenevenementen, workshops, verhalen op zomerse avonden, concerten bijna op huiskamerformaat en dus uniek, bijeenkomsten waarbij je jezelf ontmoet of anderen. Of allebei.

Tot dan!

PS Kijk op Agenda Ontmoetingen want dat illustreert mijn BLABLABLA-blog hierboven!

Ruimte voor iets nieuws

Het klinkt goed als de troostrijke woorden klinken: “Als er iets wegvalt, komt er weer ruimte voor iets nieuws.”  Tuurlijk, waar.
Er zijn zoveel van die uitdrukkingen tot cliché geworden, waarschijnlijk ook wel door alle coaching en persoonlijke ontwikkelingstrajecten die zo velen van ons doorlopen hebben. Maar toch. Hoe snel dat deze zinsnede vorm krijgt in mijn dagdagelijks bestaan!

Want … deze maand is er een einde gekomen aan het evenement dat ik mede organiseerde, het Levenskunst Dorp. Met alle respect en begrip voor de beslissing van initiatiefneemster en vriendin Jacqueline Tamminga, betekende dit voor mij even een tijd rouwen om het wegvallen van dit project. Het betekende voor mij een stroppen van een enorme energiestroom en heerlijke creativiteit.
Tijdens deze rouwperiode, komen er van diverse kanten vragen, verzoeken en uitnodigingen op me af. Oh ja, dat zou kunnen. Of dit? En wat vooral ook weer terugkwam was mijn oude idee van de Huiskamer Ontmoetingen. Kleinschalige activiteiten organiseren, ontmoetingen initiëren tussen een gastspreker en gasten. Het out-of-the-box-denken geeft me weer daadkracht en passie. Misschien onder een andere titel, maar dit is wel waar ik naartoe wil werken. Euh … nu nog gemotiveerder op zoek naar een huiskamer (en de rest van een huis)!

Ruimte voor iets nieuws, letterlijk (energetisch) en figuurlijk (huiskamer)!

Bemoeien

Betekenis van het woord bemoeial in de Dikke van Dale (zou deze eigenlijk nog wel zo dik zijn als het tegenwoordig allemaal digitaal gaat?)
be·moei·al (de; m,v; meervoud: bemoeiallen)
iem. die zich met alles bemoeit 
zich be·moei·en (wederkerend werkwoord; bemoeide zich, heeft zich bemoeid)
zich inlaten met iem. of iets, vnl. waar je niets mee te maken hebt

Voor mij betekent bemoeien ‘actief betrokken zijn bij/met iemand of iets en daarnaar handelen’. Dat is een heel ander gevoel dan ‘zich inlaten met iemand of iets, vnl waar je niets mee te maken hebt’, zoals het in de digitale (is die dan nog dik?) van Dale staat. Want als ik me ergens mee ‘bemoei’, betekent dat ik er zelf iets mee te maken wil hebben, iets mee/aan wil doen, een bijdrage wil leveren die anders niet bijgedragen wordt (dat denk ik dan) of dat ik getriggerd word om te handelen. Ik voel me betrokken, geraakt, getriggerd, aangesproken door de mensen om me heen, mijn leefomgeving, alles wat groeit en bloeit, moeder Aarde, vader Hemel (sterren enzo), kunsten in veel van haar verschijningsvormen.
En hoezo heb ik daar niets mee te maken? Ik kan me mezelf niet voorstellen zonder me druk te maken om de mensenrechten te verdedigen, schoon en gezond te leven (duurzaam en biologisch), te pleiten voor eerlijke verdeling van levensbronnen en ruimte bieden/creëren voor ieders eigenheid. Stel dat ik me daar niet mee bezig zou houden? En stel dat niemand zich hiermee zou bemoeien? Ja, wat dan?

In deze LEEF-tijd (ik zou het voor geen goud willen missen) veranderen er zo veel dingen om ons heen! Er veranderen dingen doordat mensen ‘zich inlaten met iets/iemand, waar ze niets mee te maken hebben’. Ik denk aan bemoeiallen die:
-klokken luiden,
-verantwoordelijkheid nemen voor inrichting van openbare plekken,
-nieuwe vormen van ruilhandel creëren,
-verspilling tegengaan door weggeefhoeken en repair café’s,
-andere manieren van onderwijs vormgeven,
-kleinschalige leefgemeenschappen starten,
-hun bedrijf anders managen,
-kunst (blijven) maken,
-spullen delen of weggeven,
-…

Daar word ik zo blij van! Het werkt zo inspirerend en motiverend om initiatieven van bemoeiallen te zien, te lezen of te horen! Mijn creativiteit en out-of-the-box-denken maakt dat ik me ermee wil bemoeien. En dat is wat ik doe, privé en voor LIET: bemoeien. Om aan dat gemoed lucht te geven, ben ik een nieuwe website begonnen: www.bemoeial.nu. Vooral met dat ‘.nu’ ben ik blij!

PS voor de redacteuren van van Dale: misschien de betekenis veranderen in de mijne? Om me maar ergens tegenaan te bemoeien …

2016 is voor LIET begonnen

Nog even op oudejaarsdag een brainstorm over de vorm van de Levenskunst Beurs editie 2016. Dit keer voor het eerst meewerkend vanaf het concept tot aan de uitvoering in september. Fijn om er vanaf het begin erbij betrokken te zijn en het creatieve proces mee te maken.
Afgelopen week is het creatieve proces van concept naar plan afgerond en zijn Jacqueline Tamminga, de initiatiefneemster, en ik begonnen aan de organisatie. De eerste mail is eruit, de eerste reacties komen binnen. De komende tijd zal het plan verder in detail uitgewerkt gaan worden, voortgang van het creatieve proces. De communicatie naar de achterban ligt op mijn schouders, dus zal ik via mail, telefoon, website en Facebook een ondersteunende bijdrage leveren.

Mobiele-karretje---webVoor dit laatste is het zó fijn dat ik nu op mijn nieuwe adres eindelijk een fatsoenlijke internetverbinding heb! Reddende instantie van de laatste maanden was de bibliotheek waar ik iedere keer met mijn ‘mobiele werkplek’, mijn karretje met laptop, terecht kon om te internetten. Vooraf al werk offline verrichten, om daar te kunnen verzenden of googlen. Zouden ze me nu gaan missen?

Door deze ervaring met een niet vanzelfsprekende beschikbaarheid van het internet, ben ik me bewust geworden van de afhankelijkheid van deze bron en middel tot communicatie. En ik ben niet zo graag afhankelijk, en zeker niet van (commerciële) instellingen. Zij zijn verantwoordelijk voor steeds meer UMTS-masten en WiFi-inlogpunten, zodat ik contacten kan onderhouden, attesten kan aanvragen, een biebboek kan verlengen (was natuurlijk met die internetmomenten daar geen probleem meer), vacatures opzoeken, solliciteren, woonruimte zoeken, mailen en internetbankieren. Ik moet er niet aan denken dat ik er geen gebruik meer van zou kunnen maken! Lastig is als je dan wel gevoelig blijkt te zijn voor de straling van dergelijke voorzieningen. En ik blijk niet de enige! Daar kom ik dan achter als ik even kan googlen … Rare situatie.

Maar hoe dan ook: het werd tijd om vanuit LIET weer aan de slag te gaan. Fijn de draad weer oppakken en mijn eigen stroom (euh … zonder mast dan!) volgen.

LIET weer aan de slag?

Een spannende tijd achter de rug! 2 jaar reorganisatie (en een aanlooptijd daar naartoe …) bij Amnesty heeft lang onzekerheid met zich mee gebracht. Naast de vraag of ik wel of niet bij club zou kunnen blijven, betekende het ook onzekerheid of ik wel ‘in bijberoep’ zou kunnen blijven werken, want ‘zonder hoofdberoep, geen bijberoep’. Wat dat betreft klinkt het in België wel logisch. Ik durfde geen projecten aan te nemen of te initiëren.
In maart 2015 officieel werkeloos. Eind mei kreeg ik toestemming van de uitkerende instantie RVA om door te gaan ‘in bijberoep’. YES! Blij blij blij.

Opnieuw aan de slag? Hoe dan? Wat precies? En wat kan ik dan binnen de gestelde voorwaarden van ‘alleen ’s avonds werken’? Waar wil ik mijn schouders onder zetten? Voor mensen met een passie? Wat is mijn eigen passie? Al die ervaring, kennis, talenten, kwaliteiten en mogelijkheden van mezelf: wat ga ik daar dan mee doen? Eigenlijk zelf mijn leven vormgeven, dus …  Bouwvakken, tuinieren, koken, organiseren, gastvrouw zijn, spreken, dirigeren, begeleiden, motiveren, onderwijzen, coördineren, zingen, ontmoetingen veroorzaken, out-of-the-box-denken, kalligraferen, leiding (al dan niet coachend) geven, regelen, mennen, beleving managen en euh … mag het allemaal? Gewoon met alles die ik ben?

Bouwvakken?
Bouwvakken?
Dirigeren?
Dirigeren?
img_1117
Spreken?

 

Mobiel werken

 

Vorig jaar schreef ik in Werkplek uitgebreid over werken van huis uit en onderweg. Als ondernemer maak ik een hele ontwikkeling door. Ook hierin maak ik voortgang.
Mobiel werken betekent dat ik met mijn karretje vol met snoertjes, leesbril, mini-muis voor de laptop, laptop zelf, toch nog een aantekenboekje met vertrouwde vulpen en reserve inktpatroon, lunchpakket ‘à la terug naar de natuur’, een TomTom genaamd ‘MiepMiep’ (als je op vrouwen valt moet je consequent zijn, vind ik toch), een iPhone van Amnesty en een eigen mobieltje met 2 SIM-kaarten door België en Nederland trek. De techniek staat voor niets en ik maak er optimaal gebruik van.

Mobiele werkplek: buiten werken!
Mobiele werkplek: buiten werken!
Mobiele werkplek: buiten werken!
Mobiele werkplek: buiten werken!

Thuis heb ik lang geworsteld met een luxe-probleem. Waar is mijn eigen werkplek? Een hoek tussen kasten in onze gigantische huiskamer, heeft een tijd goed gewerkt. Bleek te klein voor alle ordners, postvakken, materialen en wat ik zoal om me heen verzamel aan werk-spullen. Ander punt was dat ik er mijn (werk)draai niet vond: krap, opgesloten gevoel, niet naar buiten kunnen kijken, donker, …
Oplossing na advies van Feng Shui consulente Hannie Verheijden is heel simpel: mobiel werken in huis. Al naar gelang temperatuur, moment van de dag, type werk, goesting (prachtig Vlaams woord dat geen goede vertaling in het Nederlands heeft, maar zoiets betekent als ‘plezier/zin hebben in’) en hoeveelheid licht, trek ik nu ook met mijn karretje naar verschillende plekken in en om het huis. Mobiel werken in en om het huis. Flexibel werken aan diverse projecten voor zowel LIET als voor Amnesty. Hoe flexibel kan een mens werken? Volgens mij ben ik een mobiele flexwerker?

Generalist?

Hoezo ‘generalist’? Een paar jaar geleden ervaarde ik dit als negatieve kritiek. Dat was bij jobcoaching, omdat ik me wegens boven het hoofd hangende urenvermindering moest oriënteren op ‘wat nou verder?’. Dat was 3 jaar geleden. Nu hangt het weer als het zwaard van Damocles boven mijn Amnesty-hoofd, zoals voor alle personeel. Maar even los daarvan, ‘generalist’ dus. Dat betekende geen specialist in iets; niet heel erg goed zijn in iets of niet heel van weten over iets. Zoiets.

En nu? Ik heb het gegeven van een generalist zijn omarmd, want het is een typering die perfect bij me past. Ik ben maatschappelijk betrokken, tegenwoordig paardenmenner, houd van muziek (vele genres), natuur & milieu, duurzame wereld, tuinieren, kunst, lezen (mijn verzameling kinderboeken is enorm) en zo nog veel meer. Kortom, ik bemoei me liefst met alles wat op mijn pad komt. Als het maar klopt met mijn gevoel. En dus … Ik ben bezig met workshops wat betreft paardenwerk, organiseer een evenement boordevol verhalen en heb deze week een project aangenomen met klassieke muziek. Breed georiënteerd. Generalist. En leuk!

Het is voor mij de afgelopen tijd wel duidelijk geworden dat ik me niet met alles wil en kan ‘bemoeien’. Dat heeft met dat gevoel te maken. Een zeer leerzame periode, die me terug wierp op een stuk zelfreflectie over wat ik nou wel of niet als LIET – producer voor mensen met een passie – als opdracht aan moet nemen! Het heeft geleid tot een aangepaste tekst bij LIET.

Werkplek

Mijn droom is het om meer en meer van huis uit te werken. Schrijven, bellen, plannen, mailen, administratie; tuurlijk dat kan tegenwoordig van huis uit. Scheelt kilometers rijden, en dus minder uitstoot, tijd, geld en ik kan mijn eigen tijd indelen. Vanuit eigen bevlogenheid, motivatie, verantwoordelijkheid, natuurlijk ritme en tempo werken. Voordeel is dat ik dan ook buiten kan werken, vanuit de tuin of het naastgelegen bos, bellen terwijl ik aan het wieden ben en, niet onbelangrijk, dat ik tussendoor de benen kan strekken of tot rust kan komen. Met kantoorwerk heel belangrijk en het is meer mijn manier ipv de fitness-ruimte van een werkgever, of de in de kantine geplaatste pingpong-tafels.

Toch ben ik veel onderweg. Ik heb nog nooit zo veel kilometers gereden om mensen te ontmoeten, locaties te bekijken, ervaringen op te doen en de uitvoering van projecten te doen. En ik combineer afspraken met elkaar om afstanden te beperken. Ben ik stiekem weg toch weer veel van huis, van mijn gewenste droom-werkplek.

Langzaam verandert mijn Kangoo in een klein huis, een kleine werkplek. Handsfree geklemd aan de zonneklep, krat met flesjes water, rijstwafels en dadels, aantal jassen en vesten bij de hand, voor elk weertype bedacht, EHBO-kistje, krat met paardrijd-spullen, mijn karretje met laptop en toebehoren en zo meer van die praktische zaken.
De achterklep omhoog en ik heb een overdekte zitplek om even iets anders te doen. En dan ineens gun ik me onderweg de ruimte en tijd om van de snelweg af te gaan en en rustig plekje op te zoeken. MiepMiep (na de uitvinding van het wiel, de beste uitvinding voor mij) geeft mij het gevoel van vrijheid om zonder enig oriënteringsgevoel, toch de meest rechtstreekse routes te verlaten. Wat zijn België en Nederland dan meteen onbeschrijfelijk mooi en verrassend! Pauze, aantekeningen maken van de net ervaren ontmoeting, uitwerken van ideeën die al rijdend ontstaan of gewoon even mijn ogen sluiten. Hoeveel droom-werkplekken heb ik eigenlijk?